Čak jedanaest igrača FK Sarajevo, što je teoretski ekvivalentno jednoj startnoj postavi, u kratkom roku su napustili redove kluba.
Veliki je to brij igrača koji su u roku od par dana napustili redove kluba, te je opravdano pitanje gdje to FK Sarajevo griješi kad “kesu odriješi”, a mi sa portala sportskevijesti.com imamo određeno obrazloženje, koje ćemo prezentovati u nastavku teksta.
Tako su Bakir Nurković, Tarik Kapetanović i Andreja Ristića upućeni su na posudbe u druge klubove, što se može i razumijeti, naprosto trenutno nisu u prvom planu u timu, ali s preostalom osmoricom od tih jedanaesterce, naprosto su raskinuti ugovori.
Golman iz Srbije Emil Rockov, te nogometaši Grigore Turda iz Rumunije, Martin Paskalev iz Bugarske, Filip Jović iz Srbije, Edin Julardžija i Karlo Butić iz Hrvatske, te Ljubomir Pejović iz Crne Gore, sporazumno su se razišli sa FK Sarajevo, dok je Giorgi Guliashvili iz Gruzije, u najvećem transferu u historiji kluba ali i Premijer lige BiH, za 2,50 miliona eura odštete na konto obeštećenja, otišao u redove španskog kluba Real Racing iz Santandera.
Dakle, petorica od ove osmorice dolaze sa prostora Zapadnog Balkana, Rockov, Jović, Julardžija, Butić i Pejović, dok sa prostora Istočnog Balkana dolaze dvojica, jasno Rumun Turda i Bugarin Paskalev, a Gruzijac Guliashvilli je, geografski gledano, iz Istočne Evrope.
Zašto se uopšte bavimo geografijom, odgovor se krije u činjenici da se na Zapadnom Balkanu, već nekoliko decenija, igra najlošiji klupski nogomet u Evropi, barem ako govorimo o regijama u Evropi i međunarodnim rezultatima klubova kako sa kojeg područja, i samim tim se dovođenjem igrača iz državnih liga Zapadnog Balkana – u samom startu izbora pravi greška, naročito ako su to igrači koji imaju više od 24 godine života, odnosno ne spadaju pod “U-23”, univerzalnim nepisanim pravilom, mlade i perspektivne igrače, te prema Transfermakt vrijede 500.000 eura ili manje u tom životnom dobu, i ako su to igrači koji ne igraju bitnu ulogu u najboljim klubovima tih liga.
Još ako na to dodamo podatak da su većina ovih igrača upravo igrači koji imaju 24 ili više godina života, koji su tokom većine dotadašnjih svojih karijera, igrali u ispodprosječnim klubovima državnih liga sa područja Zapadnog Balkana, klubovima koji uglavnom ne igraju evropska klupska takmičenja, tada je jasno da tim sačinjen od takvih nije dovoljno kvalitetan da bi se osvojio naslov prvaka BiH, što je za FK Sarajevo primarni cilj, a poznato je da svaki prvak BiH, sada već redovno, učestvuje, ali i prolazi grupnu fazu evropskog klupskog takmičenja, Konferencijske lige, što znači da je Premijer liga BiH ostvarila značajan napredak glede kvalitete samog nogometa.
Rumun Turda i Bugarin Paskalev također su u redove FK Sarajevo došli iz redova ispodprosječnih klubova iz Bugarske i iz Rumunje, te ni oni ne mogu biti pojačanja u borbi za naslov prvaka BiH.
Jedini, od jedanaest, koji se pokazao kao pojačanje FK Sarajevo u borbi za naslov prvaka BiH, bio je Gruzijac Giorgi Guliashvili, a u redove sarajevskog kluba došao je kao devetnaestogodišnjak iz redova ponajboljeg gruzijskog kluba, Iberia 1999 iz Saburtala, kluba redovnog učesnika evropskih klupskih takmičenja, barem pretkola istih, i što je još bitnije za istaći, po samom dolasku bio je najmanje bio plaćen od svih gore navedenih igrača, da bi u konačnici otišao u najvećem izlaznom transferu u historiji sarajevskog kluba i Premijer lige BiH.
S druge strane, svi ostali gore navedeni igrači, pored toga što se očekivano nisu uspostavili kao pojačanja, sarajevskom klubu nisu donijeli niti jedan jedini euro pri odlasku, a većina njih su inače plaćeni pri dolasku, komninovano je to više od milion eura, da bi sporazumnim raskidom ugovora finalno donijeli i finansijsku štetu klubu.
U suštini, jasno je, na osnovu ovih jedanaest primjera, te na osnovu još velikog broja sličnih primjera u prethodnim sezonama, da je bolje dovesti trojicu igrača iz državnih liga Istočne Evrope, ali mlađih igrača i iz tamošnjih najboljih klubova, kojima je Premijer liga BiH pri tome iskorak prema državnim ligama Zapadne Evrope, nego desetoricu igrača koji imaju 24 ili više godina života, dakle iz liga država na Balkanu i iz klubova koji u tim ligama ne igraju iole bitniji ulogu.
Pojačanjem za klub koji pretenduje na naslov prvaka BiH, u ovom slučaju FK Sarajevo to jeste, bio bi profil igrača takav da prema Transfermakt vrijedi 500.000 eura ili više, kao što je to inače slučaj minimalne granice tržišne vrijednosti većine igrača koji trenutno igraju u klubovima koji minimalno igraju grupnu fazu barem Konferencijske lige, zatim da ima 23 godine života ili manje, da igra bitnu ulogu u vodećim klubovima određene evropske, ili izvanevropske lige, te da je, po mogućnost, barem bio standardni “U-21” reprezentativac svoje države.
Zbog načina izbora ciljanih pojačanja, uz sve navedene bitne startne parametre, postoji skauting služba kluba, struka koja treba pronaći takvog i takve, a dalje je do samog terena i onoga što se na njemu tokom utakmica dešava, gdje taj i takvi trebaju opravdati svoj potencijal i eventualno uloženi novac kluba na dovođenje tog i takvih.
